Umarł król, po co nam król?

Król Alfred czy po prostu Alf? Jaką postawę przyjmie nowy monarcha?

Panowanie Edwarda II, znanego wcześniej jako Jacques de Brolle dobiegło końca. Po dłuższym okresie ledwie podtrzymywanej egzystencji powalony realem władca postanowił, zamiast wysłać kolejny pocieszający komunikat, że „szczegóły wkrótce”, wyciągnąć wtyczkę od sztucznego krążenia.

Jakie było panowanie ustępującego monarchy? Techniczne, sprytne i skuteczne.”Eddie” skutecznie zdołał przekształcić Dreamland z kraju o reputacji hermetycznego i konserwatywnego w przestrzeń otwartą, do której spłynęło sporo ludzi szukających większych emocji i realnej przestrzeni sporu. Król celowo przyjął postawę hands off, interweniując tylko wówczas, gdy ktoś wykraczał poza nakreślony przez niego ring.

Jak sam stwierdził w informacji o abdykacji – przekazuje państwo następcy w dobrym stanie, z wysoką aktywnością i sporą ilością mieszkańców. Dziedzictwem o którym nie wspomniał, jest coraz bardziej dryfująca na boczny tor rola monarchy. Po E2 nie ma już w Dreamlandzie raczej miejsca na króla-wizjonera, raczej na króla-gryzipiórka, który pracowicie wypełnia swoje obowiązki i co najwyżej czasem opatrzy wysłany list zgryźliwą uwagą na marginesie.

Jak wynika z ascetycznego wystąpienia otwierającego panowanie – tego też należy się spodziewać po nowym królu Alfredzie. Wcześniej polityk centrowy, ostatnio skupiony głównie na sądownictwie. Innych kandydatów na scenie raczej nie było, a przynajmniej nie takich którzy spełnialiby wymóg bycia akceptowalnym dla głównych sił politycznych i wykazywania się jako taką aktywnością. Która, nawiasem mówiąc, również nie jest zbyt obiecująca. Dość wspomnieć nie tak dawną porażkę nowego monarchy jako zarządcy Domeny Królewskiej – porażkę wynikającą, jak sam zainteresowany twierdził, z problemów technicznych i braku dostępu. Kilka zasygnalizowanych wcześniej projektów również nie doczekało się ostatecznie realizacji.

Podsumowując – nagłego skoku aktywności ze strony Korony raczej nie ma co się spodziewać, minus poprawka na świeży entuzjazm na samym początku. Ani nie wskazuje na to dotychczasowa postawa nowego władcy, ani nie przewiduje tego obecna formuła monarchii jako takiej. Pozostaje liczyć, że Dreamland w konsekwencji tej dynastycznej zmiany nie utracił udanego i potrzebnego sędziego w zamian  za zysk w postaci niespecjalnie potrzebnego monarchy.

 

 

Heraldyka spojrzeniem l’Œil de gueules odc. 2 – Najbardziej skomplikowany herb Dreamlandu

Herb króla-seniora eMBe

Heraldyka dreamlandzka, szczególnie ta najstarsza, posiada kilka wyjątkowych przypadków w swoim herbarzu, które mogą przyprawić widza o prawdziwy oczopląs. Świetnym przykładem jest chociażby herb króla-seniora eMBe – tarcza czwórdzielna, ale w całości błękitna, usiana w polach 1 i 2 złotymi płytkami, a 3 i 4 – krzyżami. Do tego cztery podobne lwy, różniące się tylko kolorem. Totalna wizualna kiszka. Mimo to, pod względem skomplikowania ma poważniejszych rywali.

W Polskiej heraldyce czynność zwana po angielsku quartering nie ma dobrego tłumaczenia, co wynika z faktu, że polskie herby rządziły się zupełnie innymi zasadami. Ponieważ jednak herby mikronacyjne są herbami osobistymi, a nie rodowymi, sztuka ćwiartowania herbów też musiała się u nas znaleźć. Polega ona na umieszczaniu na jednej tarczy wielu herbów – co ma służyć zaznaczeniu pochodzenia, roszczeń czy pokrewieństwa. Choć metoda ta nie zawsze jest stosowana z godnie z ogólną logiką realnej heraldyki, gdyż większość naszych ćwiartowań  jest po prostu metodą umieszczenia na herbach wielu różnych elementów, to można znaleźć kilka ciekawych przypadków.

Herb Martina van der Spider-Liberi
Herb Pawła Erwina Liberi

Pierwszym, stosunkowo prostym, jest herb Martina hrabiego van Spider d’Archien – Liberi. Tarcza podzielona jest na trzy części, z czego dwie górne części to powtórzone herby rodziców – odpowiednio Alchiena d’Archiena-Liberiego oraz Jubei d’Archien-Liberi – a trzecia, dolna to osobisty herb „mówiący” – w tym wypadku jest to pająk, stanowiący oczywiste nawiązanie do nazwiska hrabiego Martina. W tej samej rodzinie znajdziemy herb diuka Pawła Erwina d’Archien – Liberi y de Ebruz. Tu mimo poczwórnego podziału tarczy mamy tylko jedno bezpośrednie nawiązanie – znowu jest to powtórzony herb Alchiena d’Archiena. Trzeba zwrócić uwagę, że ten herb sam sobie jest już podzielony w skos, co dodatkowo mnoży ilość pól występujących na herbie.

Herb Martina Schlesingera-Asketila
Herb Steda Asketila
Herb Sergiusza Asketila

Interesującym przykładem bardziej ascetycznego podejścia do prezentacji powiązań rodzinnych są herby rodziny Asketilów. Senior rodu – Sted książę Asketil w swoim herbie ma złotego lwa na czarnej tarczy usianej złotymi gwiazdami. Jego potomkowie – syn i wnuk, czyli Sergiusz Asketil i Martin Schlesinger-Asketil – zaczerpnęli z herbu właśnie owo czarne tło i gwiazdy. Zdecydowali się jednak na nieco inną konfigurację (gwiazdy jako elementy, nie jako tło herbu), dzieląc następnie tarczę w słup i pozostawiając sobie jedną połówkę na indywidualne symbole, choć zachowane w złoto-czarnej kolorystyce.

Herb Hansa Olo
Herb Andy’ego Skye

Bardzo efektowną techniką heraldyczną może być alteracja barw wedle zasady odwróconego odbicia. Najprostszy przykład to herb barona Han-Solo, prezentujący głowę lwa na podzielonej w słup tarczy o barwach białej i czarnej – głowa jest odpowiednio odwrotnie pomalowana na każdej z połów.

O wiele bardziej zaawansowanym wykorzystaniem tej techniki jest herb księcia Andy’ego Skye, przedstawiający złoto-czarnego gryfa na podzielonej promieniście srebrno-zielonej tarczy, gdzie odpowiednio gryf jest czarny na srebrnym tle – i złoty na zielonym. Tu przejść między barwami jest kilka, mimo to całość bardzo dobrze się komponuje.

Powoli zbliżając się do końca tego artykułu warto przedstawić to, co obiecuje chwytliwy tytuł – czyli najbardziej skomplikowany herb z naszego herbarza. Choć oczywiście zawsze będzie to kwestia indywidualnego gustu, sam bez wahania wskażę herb Apodifa barona Erinacila. Nie wiem kim był, jeżeli jednak sam zaprojektował swój herb, to nie znał pojęcia overkill.

Mamy oczywiście czwórpodział tarczy, do tego w centrum umieszczony jest dość skomplikowana kombinacja dwóch krzyży i orła. Pola są (niemal) symetrycznymi odbiciami (zgodnie z zasadami heraldyki tego typu odbicia robi się na skos), z odwróconymi barwami. Każde pole jest wręcz zasypane elementami – w jednej parze mamy krzyże, i dwukrotnie skosy jako figury, a w drugiej parze – zwierzęta i bordiury. To, że niektóre elementy są różne a nie tylko kolorystycznym odbiciem (różne zwierzęta, różne krzyże, różne bordiury) tylko potęguje wrażenie zamieszania i nadmiernego skomplikowania.

Niech długość pełnego blazonu (heraldycznego opisu herbu) sama zaświadczy o stopniu jego skomplikowania:

Na tarczy czterodzielnej w krzyż w centrum Krzyż Rycerski Srebrny w nim Krzyż Grecki Czerwony, w nim Orzeł Czerwony, w polu Srebrnym Skos Gronostajowy Srebrem obramowany, w górnej części Krzyż Maltański Zielony, dolna część w Skosy Lewe Czarne, w polu Czarnym Lew Srebrny i Bordiura Gronostajowa, w polu Zielonym Gryf Srebrny wspięty na lewo i Bordiura Gronostajowa, w polu Srebrnym Skos Gronostajowy Srebrem obramowany, górna część w Skosy Lewe Zielone, w dolnej części Krzyż Laskowy Srebrny Czarnym obramowany.

 

Wspominając sierpień

Pamięci mieczem nie zarżniecie

Marszałek stuknął laską o dębowe deski.
Już ucichł szmer. Jedynie pałacowe freski
ponad głowami posłów, stróżów demokracji,
nie zdając sobie sprawy z wagi sytuacji,
wciąż ukazują swe roześmiane oblicza.
Wszyscy wstrzymują oddech – głosy już podlicza
ostatnie sekretarz i coś piórem gryzmoli
na kartce białego papieru. Wstaje powoli
i głosem ledwie słyszalnym werdykt odczytuje.

Przeszedł wtedy przez salę mruk niedowierzania.
Wszak stała się rzecz, co od Sarmacji zarania
nie miała precedensu. W krajanki obronie,
pod sąd oddając tego, co siedzi na tronie,
stanęli dziś synowie baridajskiej ziemi.

Bo gdy gniewny despota list grubiański wyśle,
plując przy tym na godność chorych na umyśle,
kiedy sądzi, że władza jego jest z boskiego
nadania i nie zależy wcale od prawa ludzkiego,
wtenczas ci, co honor im wartością najwyższą,
co swoją odwagą niejednego przewyższą
księcia, powinni każdego przed diabłem bronić
w koronie i nigdy nie wahać się chronić
godności i wolności – tej drugiej już tak mało…

Za sprawą baridajskich posłów to się stało
dzisiaj, na sejmowej sali. Zewsząd oklaski
których uciszyć i dźwięk marszałkowskiej laski
nie zdoła. Na mównicy się szczupły pojawia
jegomość. To kanclerz Asketil! Długo przemawia
do gromady ludzi w tej izbie dziś zebranych.
Mówi o zasadach przez przodków zapisanych.
O tym, że sprawiedliwość jest powszechna i święta
I nawet monarcha niechaj o tym pamięta!
Mówi o równości, po jej stronie stanięciu.
„Nie jest to – broń Boże! – żadna zemsta na księciu.”
Zapewnia kanclerz takimi kończąc słowami,
wspartymi zebranych gromkimi oklaskami.

Jednak owacje przerywa hałas z oddali.
Słychać też tętent kopyt. Może gdzieś się pali?
Huk wciąż bliżej i bliżej, niebo pociemniało.
Ziemia się trzęsie w posadach. I się schowało
słońce za chmurami. Dobiega końskie rżenie.
W pewnej chwili rozlega się głośnie walenie.

Wyłamali wrota z zawiasów! Kurz powoli
opada. Na odkryty widok , mimo woli,
zebrani mrużą oczy, wszak przed nimi staje
książę na czarnym ogierze. Wojsku wydaje
rozkazy. Los zebranych w tej chwili się waży.
Machając szablą krzyczy: „Strzelać do hucpiarzy!”

Pada pierwsza salwa – z nią pierwsze ciała na ziemię
Bóg ukarze zbrodnicze, kefasowe plemię!
Ryk oprawców się miesza z mordowanych wyciem.
Tylko niektórym posłom udaje się ujść z życiem,
zdobyć broń po czym uciec do sąsiedniej sali,
by dzielnie stawić czoła kolejnej wrogów fali.

Nie jest to łatwe zadanie, bowiem wśród zastępów
piekielnych są z najgłębszych odmętów Tartaru
krwawe bestie. Nie były ludźmi– bez litości
choć cienia zabijały szalejąc z wściekłości.

Najgorszą z tych kreatur stojącą w tej sali
ocaleli ludzie Januszem potem zwali.
I niczym sosna w jej znaku wysoka była,
na widok trupów nowych wniebogłosy wyła.
Ciało łuską pokryte, grzywa rozczochrana.
To on był najwierniejszym sługusem tyrana!

Stał tam też wszędzie znany poplecznik despoty,
a honor jego tak niewielkiej wart był kwoty.
Bo on przed ponad dekadą koronę oddał
baridajską w kefasowe łapy. Swój poddał
naród tak wielu cierpieniom w zamian dostając
w Księstwie godności liczne – markizem się stając
przeszedł już ostatecznie na stronę Sarmatów.
Teraz się nie waha strzelać w stronę rodaków!

Był i zdrajca gideński – krwawy rzeźnik Almery.
On tuż po stłumieniu oporu przejął stery
w Królestwie wraz z Khandem – swoim podłym wspólnikiem,
przed tyranem to on był w Grodzisku kacykiem.

Jednak dzielny kanclerz nadal się nie poddaje,
z obnażonym mieczem podnosi się i staje
teraz dzielnie naprzeciw rozwścieczonej hordy
bandytów z północy. Widzi ich czarne mordy,
widzi ślepia czerwone – barwa tak upiorna.
Lecz nie boi się. „Abdykacja albo wojna!”
krzyczy, gdy zalewa go morze zjaw piekielnych.
Już nie otworzy oczu. Nie uniesie dzielnych
rąk. Ci, co nie zginęli będą gnić w więzieniu.
Chociaż nie mają przecież zbrodni na sumieniu
prócz jednej: Honor i godność ważniejsza była
dla nich od życia. To ona im pozwoliła
wystąpić otwarcie przeciw słowom tyrana.
Lecz ich godność została brutalnie zdeptana.

Bo despota sarmacki w podłej przebiegłości,
kłamiąc bezczelnie bez ludzkiej przyzwoitości
choć grama, w świat puszcza fałszywe informacje
o spisku na Koronę. Lecz Bóg wie, kto rację
ma i w przyszłości po właściwej stronie stanie!
Na zbrodniarzy ziemi kamień się nie ostanie
na kamieniu. Chwała tym, dla których krzyk dziecięcy
większe ma znaczenie niźli rozkaz książęcy.

Ludzkość szybko zapomni zdrajcę gideńskiego!
Historia pogrzebie sługusa książęcego
i samego despotę! I też ten przepadnie,
co kraj sprzedał, gdy jego godzina wypadnie!

I piaski czasu zatrą plugawe imiona!
A pamięć o bohaterach niezwyciężona
wciąż trwać będzie wśród Ludu, a gdy Bóg pozwoli
Mężny Naród rozerwie okowy niewoli!

Za wolność naszą i waszą!

Bohaterom Baridajskiego Sierpnia,

Torkan Ingawaar,
Teutończyk

Badanie preferencji politycznych – wyniki

Przeprowadzone przeze mnie badanie Preferencji Politycznych zakończyło się już jakiś czas temu, jednak opracowanie wyników zajmuje nieco czasu. Poniżej prezentuję najistotniejsze dane i wnioski, które wynikają z przeprowadzonego badania. Wyniki przedstawię po części w formie tekstowej, a po części jako wykresy. Nie wszędzie będę podawał konkretne wyniki, a raczej ogólne wnioski wynikające z badania – jest to kwestia wygody przy analizowaniu i spójności całego artykułu.

Tworząc badanie celowo zrezygnowałem z zadania respondentom wprost pytania o to, na kogo oddany zostanie głos w najbliższych wyborach, nie podejmuję się też próby odczytania tego na podstawie tych wyników, które zostały pozyskane. Badanie to z definicji miało być szersze i dotyczyć kwestii bardziej ogólnych, niż bieżąca polityka – i mam nadzieję, że będzie pewną wskazówką, dla partii poltiycznych i polityków, choć, jak wiadomo, zmiany demograficzne mogą je bardzo szybko zdezaktualizować.


Z którą stroną sceny politycznej się utożsamiasz?

Poprzednie wybory – trendy zmian

Przede wszystkim, spośród 24 przebadanych osób większość, to jest 15 osób (62,5%), wzięło udział w poprzednich wyborach. Przypomnijmy, że były to wybory mocno wyrównane, w których w pierwszym głosowaniu kandydaci obu partii osiągnęli ten sam wynik, a dopiero w drugim głosowaniu kandydat KPA, Daniel von Witt, osiągnął nieznaczną przewagę. Z pozostałej dziewiątki, wedle ich deklaracji, cztery osoby nie zagłosowały ze względu na nieobecność bądź zapomnienie, a piątki respondentów jeszcze nie było w Dreamlandzie w czasie ostatnich wyborów.

Kogo ewentualnie poprą ci, którzy ostatnio nie głosowali? Wśród tych co byli na dłuższym urlopie bądź zapomnieli o zagłosowaniu głosy są podzielone – mamy 2 osoby z lewic i jedną z prawicy, oraz jedną która nie znajduje się w tym podziale. Nowi obywatele to z kolei jednoznaczny nabytek prawicy – aż czworo z pięciu nowych utożsamia się z tą częścią sceny politycznej, a tylko jeden zadeklarował, że nie czuje się dobrze po żadnej ze stron tego podziału.

Mimo tych trendów zmian, w ujęciu ogólnym respondenci w nieco większym stopniu określili się jako lewicowcy. Decydującą siłą jednak pozostaje centrum, które – w zależności od tego, jak zadeklarują się poszczególni wyborcy – może przechylić szalę zwycięstwaca na jedną bądź drugą stronę.


Wybory na premiera – kandydat i wyborcy

Jakie cechy są ważne u polityka ubiegającego się o funkcję premiera? Na pewno nie płeć, wyznanie, pochodzenie i orientacja seksualna – tak przynajmniej wynikało by z naszego badania. We wszystkich tych opcjach zdecydowana większość respondentów wyraziła brak zainteresowania. Tym co liczy się bardziej jest doświadczenie na funkcjach, oczywiście przynależność partyjna oraz to, jak dany polityk działa w trakcie wcześniejszej kadencji (czy to w rządzie, czy to w opozycji). Dwoma natomiast najważniejszymi elementami są kultura osobista kandydata (17 respondentów zaznaczyło jako bardzo istotny) oraz ogólny poziom jego aktywności (22 respondentów).

Dalsze pytania ujawniają także m.in. że dla wyborców bardziej liczy się trwałość poglądów niż ich elastyczność – za pierwszą z tych opcji opowiedziało się 14 respondentów w stosunku do 8 stawiających raczej na łatwość dostosowywania się do sytuacji.

Najważniejsze zadania ugrupowań politycznych i poszczególnych polityków

Tym czego kandydaci nie muszą się raczej obawiać, to ucieczka wyborców na drugą stronę barykady. W obu przypadkach respondenci deklarują się w większości jako wierni swoim partiom, nawet jeżeli wystawiłyby nielubianego kandydata albo w jakiś sposób się skompromitowały. Co łatwe do przewidzenia, wyborcy ogólnie pojętego centrum (czy spoza podziału lewica-prawica)  z uwagi na brak „własnej” partii są tu o wiele bardziej otwarci na zmianę preferencji w wymienionych sytuacjach.


Jaki jest twój stosunek do obecnej sceny politycznej?

Państwo – co jest ważne, jakie zmiany?

Obywatele są podzieleni co do tego, czy Parlament powinien dalej uchwalać nowe prawa – żadna opcja nie uzyskała większości. Jedna czwarta respondentów widzi potrzebę wielu zmian i nowych ustaw,  tyle samo twierdzi wręcz przeciwnie: ustaw jest wystarczająco dużo. 21% bardziej umiarkowanie stwierdza, ze potrzeba ustaw tylko w wybranych dziedzinach. Skromna grupa 8% procent żąda natomiast, żeby część ustaw została uchylona, bo jest ich za dużo. Do tego dochodzi duża, 21% grupa, która nie potrafi powiedzieć, czy ustaw mamy dość czy nie.

Zaskoczenia nie ma też w temacie preferowanej formy parlamentu. Większość, czyli 54%, preferuje obecną formę parlamentu powszechnego. Klasyczny parlament wybierany w wyborach popiera 29%, a za formą mieszaną opowiada się 17% spośród respondentów. Ciekawe jest, że obecna forma ma poparcie wśród większości zarówno wyborców prawicy, jak i lewicy – a parlament wybieralny ma większość tylko wśród wyborców centrum.


Co jeszcze?

Których Augustian ceni lewica?
Których komunistów ceni prawica?

Oczywiście z tego badania można wyciągnąć wiele innych interesujących informacji, po prostu bawiąc się filtrowaniem wyników wedle kategorii odpowiadających. Kilka dodatkowych ciekawostek przedstawiam powyżej – oczywiście nie wyczerpuje to w żadnym razie możliwości tej bazy danych. Jeżeli ktoś ma pytanie, na które odpowiedź można wyciągnąć z tych danych – z chęcią ją sprawdzę. Dla chętnych jest oczywiście również możliwość przesłania pliku CSV albo XLS z wynikami.

 

 

Trud

faszyzmczarna jak smoła
materia istnienia
tatuażem wyryta
na każdym stworzeniu

trwać i pracować
pracować i trwać

pustka i nicość
nie mają znaczenia
i tak w nich rozbrzmiewa
monoton istnienia

trwać i pracować
pracować i trwać

nirwana nie przyjdzie
na przyjemność nie licz
nie dostąpisz zbawienia
nie skończy się praca
nie zaznasz wytchnienia
nie będzie fajrantu
nie będzie spełnienia
nie będzie

trwać i pracować
pracować i trwać

z każdym krótkim oddechem
z każdym myśli mgnieniem
zmagać się i szarpać
będzie — w y z w o l e n i e m

Uwaga! Stare konserwy!

pasztet

Redakcja Trudu odkryła skrzętnie ukrywaną prawdę. Na pólkach sklepowych w Ekorzynie, i zapewne w całym Dreamlandzie, sprzedawany jest stary pasztet konserwowy firmy Senny Kur. Dlaczego nikt jeszcze o tym nie pisze?

Tylko ostatniego wieczoru do szpitali trafiło dwadzieścia osób z objawami ciężkiego zatrucia. Panie, na kolację jadłam pasztet. Dobry, konserwowy, a potem się zesrałam – mówi pani Janina F. (80 lat), u której lekarzom udało się już zażegać ciężką biegunkę. Chcieliśmy zrobić sobie z kolegami romantyczny wieczór. Kupiłem winko, na zagrychę pasztet. Nie wiedzieliśmy, że tak to się skończy – dodaje Janusz C. (43 lata), po czym wymiotuje do podstawionej miski.

Nie od dziś wiadomo, że z konserwami trzeba uważać. Niektóre z nich, przechowywane w złych warunkach, a następnie spożyte, mogą mieć nieprzyjemne skutki. Radzimy omijać szerokim łukiem Sennego Kura. Przyjmowanie wspomnianej konserwy może wywoływać ostrą biegunkę, torsje, a w skrajnych przypadkach nawet nieodwracalne uszkodzenie mózgu.

Organy państwowej inspekcji sanitarnej milczą. Nie wiedzieliśmy… Przeprowadzimy dogłębne badania u producenta produktu – zapewnia Robert Filistrant.

Czy milczenie mediów można wytłumaczyć tym, że 50% akcji Sennego Kura posiada Premier Królestwa Dreamlandu dr net. Daniel von Witt? Nie wolno wykluczyć podejrzenia, że kroi się szersza afera – mówi Tomasz Drąg, pracownik inspekcji sanitarnej z wieloletnim stażem.

Mieć i zjeść jabłko, czyli wyborcy a obywatele

(c) Hartlepool Museums and Heritage Service; Supplied by The Public Catalogue Foundation

Przez około trzy tygodnie […] nie działo się tam [w parlamencie] nic, nie było przepychanek Witta z Radzieckim, nie było rozlewu krwi, a poselskie ławy powoli okrywa kurz.[…] wyborcy oczekują nowych ustaw, reform i ulepszeń.

Auksencjusz Butodziej-Witt,
„Parlament, konkordat i partyjny remis”, Tygodnik Luindorski

Pomysł na artykuł o legislacji miałem już od jakiegoś czasu, bezpośrednim impulsem są natomiast wyżej zacytowane słowa ministra Butodzieja, a dodatkowym kontekstem – powtarzane do znudzenia przez premiera Witta oskarżenia wobec KPD, że „nie składa projektów”.

Tym, czego obaj Towarzysze nie zauważają, jest wewnętrzna sprzeczność swoich oczekiwań, argumentów i postulatów. Nie kto inny jak KPA, do którego obaj należą, jest zwolennikiem i „strażnikiem” obecnego systemu parlamentarnego, w którym każdy obywatel może być parlamentarzystą. To teoretyczne założenie działa zresztą w praktyce – i niemal każdy aktywny publicznie obywatel tym parlamentarzystą jest.

Czy w takiej sytuacji da się obronić stwierdzenie, że „wyborcy oczekują nowych ustaw”, które mają dostarczyć Partie? Niespecjalnie, gdyż większość tych wyborców samemu w Parlamencie zasiada – i ma możliwość samemu te projekty składać, albo choćby inicjować debaty nad zagadnieniem bez konkretnego projektu, co również dopuszcza Regulamin. Tymczasem – jak widać w Parlamencie – takich inicjatyw brak. Brak nawet głosów od tych, którzy nie mają czasu bądź umiejętności aby samemu legislację inicjować, że coś jest potrzebne. Legislacja, wbrew temu co próbują nam wciskać członkowie KPA, nie leży w centrum zainteresowania społecznego.

W tym leży clou sprzeczności argumentacji i postulatów konserwatystów. Promując parlament powszechny wycierali sobie gęby frazesami o intelekcie i odpowiedzialności wszystkich obywateli, udowadniając, że sprzeciw wobec takiej izby jest antydemokratyczny. Dziś jednak, kiedy Parlament demokratycznie zadecydował o wzięciu sobie wolnego, twierdzą, że to Partie powinny tworzyć i forsować projekty, na które społeczeństwo rzekomo czeka. W dziwacznej żonglerce pojęciami augustianie postanowili rozerwać „wyborców” oraz „parlamentarzystów”, choć grupy te są w naszej rzeczywistości w dużej mierze tożsame [1].

Ten sztuczny podział służy temu, aby nadać im różne cechy – o ile obywatele-parlamentarzyści to grupa odpowiedzialna i aktywna, która może i powinna brać bezpośrednią odpowiedzialność za los państwa i legislację, o tyle obywatele-wyborcy to grupa bierna, która  wymaga, aby instytucje takie jak partie polityczne inicjowały legislację w ich imieniu. Grupa, która nie potrafi nawet samodzielnie zasygnalizować swoich potrzeb – ale wg. diagnozy KPA oczekuje ustaw i reform niczym kania dżdżu.

Wszystko to kieruje nas do jasnego wniosku – KPA widzi ustawy nie jako środek do celu, ale cel sam w sobie. To, czy ustawa faktycznie odpowiada na jakieś zapotrzebowanie, czy będzie faktycznie wykorzystywana w praktyce ma dla tego rządu mniejsze znaczenie niż to, że faktycznie została uchwalona. To przypadek sztandarowych ustaw jak kodeks karny czy zmiana ustawy o sądownictwie – które mimo implementacji nic nie zmieniły w regulowanej materii, sądownictwo jest martwe tak jak było. Także mniejsze ustawy rządowe wykazują podobny trend – można przywołać chociażby ustawę o instytucjach, która jak dotąd nie przyniosła żadnej jakościowej wartości dodanej: powstały z jej powodu statuty dla paru instytucji, które i tak pozostały bez wpływu na te instytucje.

KPA wzywając komunistów do składania projektów szuka platformy, na której może się porównywać z KPD i bić po oczach wyższymi cyferkami w atrakcyjnych wykresach. Poszukiwania te są tym bardziej rozpaczliwe, w im większe problemy popada rząd von Witta, który po wykruszeniu się dużej części składu opiera się już niemal wyłącznie na nim samym. Wąska ławka kandydatów i wewnętrzne niesnaski to temat, który augustianie jak najchętniej by przykryli, najlepiej dyskusjami nad nie zawsze trafionymi ustawami.


[1] Twarde dane na 29 sierpnia (2 tura wyborów): wyborców było 30 osób, parlamentarzystów dziewiętnastu, czyli 2/3 głosujących, przy ogólnej liczbie 83 uprawnionych obywateli. Dodać można, że trend idzie raczej w kierunku dalszego zagęszczenia, wskutek zmian w prawie o obywatelstwie i zmian demograficznych. Na dzień publikacji artykułu mamy 14 parlamentarzystów, przy 40 uprawnionych do głosowania, liczbę obecnie głosujących poznamy 20 listopada po zakończeniu trwającego referendum.  Jeżeli można uznać to za jakąś wskazówkę – niedawna sonda preferencji politycznych przyciągnęła 20 głosujących.

Jesienne haiku 2016

tokugawa

あきのはいく


しょうしゃさんにん Trzech Zwycięzców


Pierwsze miejsce: Mat Max von Salvepol

Nie znam żadnego
Spośród wszystkich kolorów
Tej mroźnej nocy

Drugie miejsce: Torkan Ingawaar

Nie bójcie się słów
Pana Ciemności ale
W sercu chowajcie

Trzecie miejsce: Karol Medycejski

Pius jest Pizą,
Klemens rządzący Rotrią,
Czas już umierać.


しじんのヅリムランヅ Poeci Dreamlandu


Prezerwatyw Tradycja Radziecki:

pora karbiaka
całego obrał ktoś już
nóż mohela lśni

Edi na tronie
bolesny skurcz dokucza
złoto trze skronie

Karol Medycejski:
Dreamland mocno już
Konkordatu od nas chce
Wieniek nawrócon
Auksencjusz Butodziej-Witt:

Pan Witt premierem.
Butodziej jego synem.
Lubią się jak nikt.

Angus Kaufman:

Boli mnie jajo
chyba rośnie mi obcy
modlę się o zgon

Torkan Ingawaar:

Cykl: Nō-karbi-kur wa-hai ku

Siedzę na murze
Zwiędły wszystkie róże lecz
Karbi na sznurze

Doktor pałuje
Karbi szczeka lecz pociąg
toczy się dalej

Karbi mówi mi
Lubię jesień bo wtedy
Krew szybciej stygnie

Nie bójcie się słów
Pana Ciemności ale
W sercu chowajcie

Kościuchkurwachuj
Ciotakomuchgejpedał
Radziutyświnio

Karbi do stołu
Krzyczy Kaufman a w misce
życia smutny kres

Mur rezerwatu
pękł Karbi uchyla nam
Krwawe drzwi raju

Christian von Kluck:

W kraju Dreamlandzie
Lud się gryzie bez celu
Nie widzę sensu

Mat Max von Salvepol:

Zimno, sypie śnieg
Cieszyć się czy może nie
Ciemno robi się


いいかみ Dobrzy Bogowie


Nagrody w konkursie ufundowali: (1) Vladimir Iwanowicz von Lichtenstein, (2) Scholandzkie Towarzystwo Uzasadnionej Pomocy i Dobroczynności im. Svena de Yremy.

Dr Witt o kulturze

Towarzysz Premier Daniel von Witt jak zwykle dostarcza Redakcji Trudu nowych bodźców twórczych. Jest niczym pornos dla trzynastolatka, który oblepia klawiaturę młodzieńczą spermą. Jego zasługi dla rozwoju sztuki plastycznej są nieocenione i niedocenione! Właśnie! Dziś będzie o sztuce i kulturze. Co obecny Rząd zrobił dla jej rozwoju w Dreamlandzie? Zorganizował konkurs dla monarchistów, w którym udział wziął tylko jeden komunista. Minował Leszka van der Fryssaua, którego pisane kursywą posty świadczą o wielkiej inteligencji, na dyrektora Biblioteki świeckiej Róży. Ach, to bardzo dużo! Nie daj Wando jeszcze się przepracują, albo, co byłoby gorsze, wydadzą kilka dreamów więcej na artystów!

Dzisiejszy komiks powstał przy współpracy z tow. Torkanem Ingawaarem.

drwitt